Pośrednik dobrych treści

       Kolejna wartościowa książka pierwszego wyboru z serii rodzicielskiej wydawnictwa Natuli. Tę książkę wyróżnia przede wszystkim ogromna ilość przykładowych dialogów i sytuacji, które znane są rodzicom z życia codziennego. „Konflikty w rodzinie” dają nam skondensowaną wiedzę. Metoryczne treści są tak dobrze wytłumaczone, że po przeczytaniu nie czułam się przytłoczona informacjami, a jasno wiedziałam, co autorka chciała nam przekazać i jak mam zacząć działać.      Katarzyna Dworaczyk sugeruje, że aby dzieci były samodzielne, kreatywne, miały silne poczucie własnej wartości i umiały podejmować decyzję należy towarzyszyć im w konfliktach zamiast rozwiązywać je za nie. Tym bardziej, że do wszystkiego podchodzimy z własnymi doświadczeniami i przekonaniami. „Dzieci, których potrzeby są brane pod uwagę, biorą pod uwagę potrzeby innych”. W książce wiele razy podkreślona jest waga autonomii, wolności oraz sprawczości dzieci.     W  książ...

       Granice - metaforyczne linie pomiędzy ludźmi, pomagające zrozumieć dzieciom i dorosłym, w którym miejscu kto i o czym decyduje. Obejmują nasze ciało, emocje, myśli i wybory. Na początku swojego życia, dzieci, ze względu na swoją niesamodzielność, zależą od zasobów rodziców. Znajdują się wtedy w ich granicach. W kolejnych latach nabywają coraz więcej odpowiedzialności za siebie. Na tym właśnie polega dorastanie oraz wychowywanie dzieci, że stopniowo wychodzą one z naszych granic, stając się samodzielnymi jednostkami, mogącymi w pełni oprzeć się na zasobach leżących w ich własnych granicach. Wzmacnianie tych granic to jedno z ważniejszych zadań w rozwoju emocjonalnym.      Przeczytanie książki 'Granice dzieci i dorosłych' , dało mi przede wszystkim większe przyzwolenie na obronę swoich GRANIC. Pokazało mi także, jak pomagać dziecku poznawać i oddzielać swoje granice od granic dorosłych. Książka to wgląd we własne emocje i ogrom pracy nad so...

  'Noszenie dzieci' Marta Szperlich-Kosmala      Książka jest świetnym uzupełnieniem ograniczonej czasowo konsultacji chustowej. Napisana jest prostym i przyjemnym językiem, zrozumiałym dla każdego. Porusza wszystkie ważne kwestie dotyczące noszenia dzieci w chuście. Zaczyna się historią noszenia, a następnie opisane są budowania więzi, rozwój mózgu, układu przedsionkowego, rozwój motoryczny i społeczny w kontekście noszenia. Nie brakuje spisu wielu zalet chust i nosideł jak np. ułatwienie codziennego życia, budowanie bliskości z ojcem, kontakt z przyrodą itp. Autorka wyjaśnia jak zacząć przygodę z chustonoszeniem, przedstawia wszystkie możliwości noszenia (chusta tkana, kółkowa, rebozo, elastyczna, nosidła klamrowe, azjatyckie, hybrydowe i biodrowe). W kolejnych rozdziałach dokładnie opisane są zasady bezpiecznego noszenia, podstawowe rodzaje wiązań i noszenie według etapów rozwoju. W książce znajdziemy nawet informację jak ubierać dziecko do chusty oraz o noszen...

       Po otworzeniu książki, zobaczyłam spis treści i ... Zdziwiłam się, że tak wiele ważnych tematów zmieściło się w dość cienkiej książce. Po przeczytaniu, uważam że jest to encyklopedia podstawowej wiedzy dla rodziców. Nie składa się z kilku tomów, więc warto od niej zacząć.  Wracając do początku – już wstęp mnie zachwycił. Wiedziałam, że w tym poradniku odnajdę odzwierciedlenie mojego podejścia i moich poglądów. Nie myliłam się.  „Być usłyszanym, zrozumianym i wziętym pod uwagę to uniwersalna ludzka potrzeba” - to zdanie jest fundamentem podejścia autorek do dzieci. Kolejne ważne zdanie: „... to nie dziecko jest dla rodzica, ale rodzic dla dziecka”. Zdaję sobie sprawę, że czasem trzeba to sobie przypomnieć (może wielokrotnie), szczególnie podczas ogromnego zmęczenia czy innych trudności. Książka normalizuje trudne momenty, takie jak na przykład wyczerpanie lub ciągłe 'wiszenie dziecka na piersi'. Przynosi ulgę, że nie tylko ja tak mam.  Choć w tre...

     W dzisiejszych czasach stres jest wszechobecny, a jego poziom jest zbyt wysoki. Coraz więcej pojawia się poradników dotyczących tej tematyki, zarówno dla dorosłych jak i dla dzieci. Self-Reg to metoda samoregulacji. W książce dla rodziców 'Self-Reg jak pomóc dziecku (i sobie) nie dać się stresowi i żyć pełnią możliwości' duża część poświęcona jest na zróżnicowanie pojęcia samoregulacji, a samokontroli. Następnie dokładnie opisane jest pięć obszarów samoregulacji – biologiczny, emocji, poznawczy, społeczny oraz prospołeczny wraz z empatią. Ostatnia część książki dotyczy stresu u nastolatków. Słyszałam opinie, że książka jest trudna, ale warta przeczytania. Z drugą częścią zdania absolutnie się zgadzam. Co do trudności – ja takich nie miałam, ale w książce często pojawiają się fachowe nazwy, na przykład części mózgu. Nieoswojonym z biologicznymi nazwami, może to nieco przeszkadzać, ale nie na tyle by nazwać język poradnika trudnym do przebrnięcia. Wszystko jest j...

      (Ten wpis jest moimi notatkami z książki 'Potęga obecności'.  Są one bardzo zwięzłe i żeby zrozumieć wszystko i dobrze wspierać swoje dziecko należy książkę przeczytać w całości. Ale mam nadzieję, że takie zwięzłe streszczenie również będzie pomocne, umocni waszą relację i zachęci do poszerzania wiedzy w temacie bezpiecznej więzi przywiązania.) Zamiast martwić się lub dążyć do ideału w wychowaniu dzieci, który nie istnieje, po prostu BĄDŹCIE OBECNI – fizycznie i psychicznie! Obecność daje dzieciom poczucie bezpieczeństwa. Na czym polega przewidywalna (ale nie idealna) opieka? Opiera się na czterech filarach, które mają dać potomkom poczucie, że są: BEZPIECZNE – chronione przed wszelką krzywdą; DOSTRZEŻONE – posiadające wiedzę, ze ci na nich zależy i że poświęcasz im uwagę; UKOJONE – mają poczucie, że będziesz przy nich, kiedy będzie im źle; PEWNE – dzięki powyższym filarom mogą uwierzyć, że w przewidywalny sposób pomożesz im poczuć się n...

  Sen małego dziecka Dla świeżo upieczonych rodziców sen jest zazwyczaj szczególnie ważną kwestią. Dbając o potrzeby dziecka nie wyobrażam sobie zostawienia go, aby się wypłakało i usnęło. Trening snu uznaję za nieludzki – zostawienie dziecka w jego łóżeczku i wyjście z pokoju. Gdy pociecha zacznie płakać nie reagujemy od razu, stopniowo wydłużając czas swojej reakcji. Nie uważam, że nie jest to skuteczna metoda. Pewnie jest. Zastanówmy się tylko, jak wpływa ona na więź przywiązania z rodzicem i rozwój mózgu dziecka. Ten sposób nie zmniejsza potrzeby dziecka, a powoduje jedynie jego rezygnację z kolejnych prób wołania o pomoc i uwagę. Dzieci, które zbudują bezpieczną więź przywiązania z opiekunem będą w dorosłym życiu szczęśliwsze i lepiej będą radzić sobie ze swoimi emocjami. Jeżeli zbudujemy wokół snu dziecka atmosferę komfortu i bezpieczeństwa w towarzystwie bliskiej osoby dorosłej – będzie ono spało bez problemów. Zaś próbując odepchnąć od siebie dziecko na siłę – ono to wyc...